Pearl Jam

Je moest het laatste decennium wel een hardcore fan van Pearl Jam zijn, wilde je hun studioplaten nog kopen. Behoudens een enkele aardige single bood de band uit Seattle weinig meeslepends meer. De enige hoop op rehabilitatie was gevestigd op hun concerten, die getuige de bootlegs nog steeds bij vlagen uniek intens zijn.
En verdoemme, eindelijk benaderen ze op hun zelfbenoemde nieuwe plaat het oude niveau. Klassiekers als Alive of Daughter zijn weliswaar niet op het werkje te vinden, evenmin als grootse (maar toch ook te bombastische) songs als Even Flow.
Het nieuwe Pearl Jam is een frisse, recht-toe-recht-aan rockband. Met Life wasted, World wide suicide en Comatose is de aftrap ijzersterk. De vitaliteit spat er vanaf. Het gebrek aan machtige melodieen wordt gecompenseerd door een ballad als Parachutes of het melancholieke Marker in the sand, misschien wel het sterkste nummer van de nieuwe plaat.
De tweede helft wordt het album trouwens langzaam minder interessant, maar het niveau daalt nergens zo ver als op de voorgangers gebruikelijk. En het mooie Come Back zet zowaar tegen het einde nog een fijn slotaccent. Waardoor Pearl jam in augustus met een behoorlijk sterke plaat, de beste na Ten en Vs, in Europa op tour gaat. Dat doet hopen op een memorabele avond, straks in het Sportpaleis in Antwerpen.