That time of year again

Raar hoe snel je aan dingen went. Een week geleden was het weer controle in het ziekenhuis. En tegenwoordig is het heel normaal dat dat goed afloopt. Het blijft altijd een raar gevoel, de eerste uren na de controle. Omdat er altijd een telefoontje kan komen dat de bloedwaarden niet goed waren. Maar dat is gelukkig nog steeds niet gebeurd. Dus ga je na een controle meteen verder waar je gebleven bent. Met werk dus, meestal.
Het voetbalseizoen zit er zo goed als op, tenzij er nog hele vreemde wendingen komen. In alle andere gevallen valt de hele voetballerij over een maandje even helemaal stil en kan ik me op andere dingen richten. Voor die tijd ga ik hopelijk nog naar Hamburg om een reportage te maken over de voetbalclub Sankt Pauli, die middenin de hoerenbuurt van de havenstad ligt. Een mooi verhaal, hopelijk.
Meteen daarna ga ik weer een paar dagen naar Sloveniƫ. En in juni is het twee weken vakantie, waarbij eerst U2 in Dublin op het programma staat en daarna wellicht Rock Werchter. Eerst: maandag naar de tandchirurg om een kies te laten trekken. Minder leuk, en het begin van een reeks reparaties aan het gebit helaas. Daarna wellicht naar Arcade Fire, een nieuwe geweldige band uit Canada. U2 gebruikt hun muziek als opening van hun concerten, ze spelen het nummer Wake Up over de boxen. Ook I Am Kloot staat nog op het programma, in Nighttown. En de kaarten voor Coldplay en Sigur Ros, allemaal in juni en juli, zijn binnen. Als het de moeite waard is horen jullie het ongetwijfeld.

De website dan. Het onderdeel Favourites is wat mooier gemaakt, al is het nog niet echt top of the bill. Aan nieuwe recensies wordt hard gewerkt. De nieuwe Admiral Freebee ligt nu thuis, Nine Inch Nails is op komst. Onder andere. Er staat uiteraard weer een nieuwe surprise klaar.
Die van afgelopen maand was van Fabrizio Plessi, een Italiaanse kunstenaar die grote, dramatische werken maakt. Hij maakt altijd gebruik van televisies, die hij integreert in zijn kunstwerken. Kwam hem vorig jaar tegen tijdens een van de vele bezoeken aan Berlijn, hij had een tentoonstelling in de Martin Gropius Bau, op een steenworp afstand van de plek waar de bunkers van Hitler stonden. Over Hitler zeer binnenkort meer, overigens. In elk geval was die expositie van Plessi zeer de moeite waard. Als hij een keer in de buurt komt, aarzel niet om te gaan kijken.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *